در کلیه صنایع “اول ایمنی بعد کار” تکیه کلام می باشد. عدم آشنایی پرسنل با خطرات بالقوه در هر فعالیت صنعتی، دیر یا زود گریبان گیر پرسنل و به تبع آن سازمان می شود. مثلا، در 1-2 دسامبر 1984 در کارخانه شرکت چند ملیتی Union Carbide نشت گازMethyl isocyanide باعث مرگ 3،000 نفر و صدمات دائمی سیستم اعصاب 50،000 نفر از جمله نابینایی، ناشنوایی، عدم حفظ توازن بدن و … تا پایان عمر مجروحین این فاجعه شد. گاز مورد اشاره در تولید انبوه سموم کشاورزی استفاده می شود. دلیل نشتی این گاز عدم انجام بموقع تعمیر و نگهداری سیستم فرایند تولید طبق دستور العمل (SOP) بود(https://en.wikipedia.org/wiki/Bhopal_disaster). همچنین، در خرداد 1387 انفجاری در یکی از کارخانه های تولید مواد موثره دارویی در ایران اتفاق افتاد که باعث مرگ 49 نفر پرسنل و از بین رفتن بخش عمده کارخانه شد. شدت انفجار به حدی بود که اکثر اجساد کشته شدگان متلاشی و غیرقابل شناسایی بود. اکثر مجروحین نیز دچار 70 تا 100 درصد سوختگی شدند. در زمان حادثه حدود 80 نفر مشغول به کار بودند.(https://irna.ir/xNzQd). ظاهرا دلیل انفجار جوش کاری مخزنی بوده که قبلا حاوی متانول بوده و پس از تخلیه با آب شسته شده بود ولی هوادهی کافی برای خارج نمودن آخرین مقادیر بخار متانول به درستی انجام نشده بوده و مقادیر جزئی بخار متانول در مخزن 50 هزار لیتری وجود داشته که به دلیل جوش کاری باعث انفجار و آتش سوزی ناشی از آن شده.
لذا، کوچکترین سهل انگاری در صنایع شیمیایی تبعات غیر قابل جبران خواهد داشت و این در حالیست که اصولا صنایع شیمیایی بیشتر از هر صنعت دیگری شامل خطرات بالقوه می باشند.
لذا آشنایی کامل پرسنل با خطرات بالقوه در صنایع شیمیایی و جلوگیری از بروز این خطرات علاج واقعه قبل از وقوع می باشد که شرط اصلی فعالیت در این صنعت است.