برخی از انفجارها بنام انفجار های تماسی(Contact Explosion) پیش نیازی به آتش سوزی ندارند. مثلا NI3 پودر بنفش و بسیار ناپایداری است که با نشستن پشه روی آن بشدت منفجر می شود. از اینگونه مواد ناپایدار در صنایع شیمیایی استفاده نمی شود مگر در موارد خاصی در صنایع نظامی. ماده معروف TNT غیر قابل انفجار است (حرارت، ضربه) و مستلزم چاشنی فلومینات جیوه است. مثلا فلومینات جیوه در اثر ضربه منفجر می شود Hg(CNO)2 → 2 CO + N2 + Hg و انرژی حاصل از آن باعث انفجارTNT با فرمول زیر می گردد:
2 C7H5N3O6 → 3 N2 + 5 H2 + 12 CO + 2 C
مخرج مشترک کلیه انفجار ها تبدیل حجم کوچکی از ماده اولیه (مواد الی شامل حلال ها) به انواع گاز ها با حجم بسیار بیشتر در مدت زمان بسیار بسیار کوتاهی در حد نانو ثانیه است. مثلا وزن ملکولی TNT 227.13 گرم است که مثلا به اندازه یک قالب صابون می شود. تبدیل آن به 3 نوع گاز با ضریب های بالا تر از یک، یعنی 22.4 لیتر برای هر نوع گاز، یا حجم یک قالب صابون به 1.5+2.5+6 = 10 ملکول گاز با حجم 224 لیتر در چند نانو ثانیه. باید توجه داشت که دمای واکنش انفجاری بسیار بالا است که باعث افزایش چشم گیر حجم گاز ها می شود. به عبارت دیگر یک قالب صابون در یکی دو نانو ثانیه می شود معادل مثلا 2500 لیتر. این مثال برای توجه به قدرت تخریبی بسیار بالای انفجار ها در صنایع شیمیایی مطرح شد.
در بسیاری از واکنش های شیمیایی تزریق گاز اسیدی (مانند گاز HCl) یا تشکیل آن (مثلا از هیدرولیز PCl3) انجام می شود که در هر دو صورت لازم است اضافی گاز تزریقی یا تشکیل شده خنثی شود. در خصوص گاز HCl، ابتدا گاز خروجی به آب منتقل می شود تا محلول اسید کلرئیدریک بدست بیاید و اضافی آن (بعد از نقطه اشباع تشکیل اسید کلرئیدریک 36%) به برج خنثی کننده(Scrubber) هدایت می شود که با محلول سود (NaOH) 20% یا کمتر خنثی شود.
در موارد دیگری تزریق گاز بازی مانند گاز امونیاک یا گاز مونو متیل امین یا تشکیل گاز های بازی در واکنش شیمیایی ایجاد می شود. در این موارد هم لازم است ابتدا گاز خروجی به آب منتقل شود تا محلول مایع امونیاک یا متیل امین بدست بیاید و اضافی آن (بعد از نقطه اشباع تشکیل اسید امونیاک 14% یا مونومتیل امین 30% ) به برج خنثی کننده(Scrubber) هدایت می شود که با محلول اسید (H2SO4) 10% یا کمتر خنثی شود.